23-08-2014

Op nota ben de sponsoravond op woensdag dertien augustus ontviel ons een zeer gewaardeerd ere-bestuurslid. Hein. Hein Sax. Door hem ben ik gaan roken. Dat kan ook niet anders. Niet zo continue als hij, maar tijdens de opbouw van het festival in het Julianapark heb ik menig sigaretje met hem gerold en gerookt op het muurtje. Benen gekruist. Dan werd alles bekeken en becommentarieerd. Heerlijk momentje van ontspanning was dat voor mij. Die rustgevende stem, waarvan je wist dat het eindigde met ‘kump good!’. Dat gaf zelfvertrouwen. Ik ben op dezelfde dag van het jaar geboren. Ook dat schept een band. Ik kan me nog herinneren dat we een sponsoravond in de Doolhof hadden. Jaren geleden. Ik liep met Hein via de trappen naar beneden. We hadden over de tekening van het park. Dat kwam van Hein. Zoals er zoveel van Hein’s hand kwam. Of waar hij een aanzienlijk aandeel in had, zoals de beroemde snoepjesregen eind jaren zeventig of begin tachtig. Daar wil ik vanaf zijn. Of de uiteenspattende noot als symbool van het Zomerparkfeest in de jaren negentig en nul. Maar terug naar de technische tekening. Het was niet meer dan een A4-tje, weliswaar met professionele hand geschetst waar de tenten ongeveer moesten komen te staan. Ongeveer. Hij had er wel oren naar om daar een digitale variant van te maken. Het kon ook bijna niet anders meer. Daar werd de logistiek te ingewikkeld voor. Jan Aerts hoorde dat en pakte dat meteen op. Samen hebben we menig uurtje besteed om de tekening zo volledig mogelijk te krijgen. We namen ons een of twee jaar om over te schakelen op de digitale variant, die elk jaar verbeterde. En zo is dat over gegaan. Afgelopen vrijdag hebben we afscheid genomen van Hein. In een bomvol Domani hebben we minutenlang geklapt voor hem. Met al zijn familie en vrienden van het Zomerparkfeest, Jocus en Berden. Hein, bedankt!


Hein Sax, zelfportret.